Close

26.11.2018

Prawo właściwe w umowach międzynarodowych

Kontrahenci, co do zasady, mogą dowolnie ustalić prawo właściwe dla danej umowy (lub jej części). Wyboru prawa właściwego należy dokonać analizując daną umowę i każdorazowo ustalić prawa i obowiązki wynikające z danego reżimu prawnego. Jeżeli prawo nie zostanie wybrane przez strony umowy, prawo właściwe zostanie ustalone zgodnie z przepisami rozporządzenia w zależności od rodzaju/przedmiotu umowy.

Rozporządzenie unijne o prawie właściwym dla zobowiązań umownych ma zastosowanie do umów w sprawach cywilnych i handlowych (z licznymi wyłączeniami) powiązanych z prawem różnych państw. Powiązanie oznacza, że nie jest konieczne, aby kontrahenci pochodzili z różnych krajów.

Swoboda wyboru

Zawierając umowę z kontrahentem, w której występuję powiązanie z prawem innego kraju, warto pamiętać o ustaleniu prawa właściwego, według którego będzie ona interpretowana i wykonywana.

Strony umowy mogą dowolnie określić prawo właściwe w sposób wyraźny (np. ujęcie w umowie odpowiedniej klauzuli) lub sposób dorozumiany (prawo właściwe jednoznacznie wynika z okoliczności sprawy). Ponadto, możliwe jest wprowadzenie różnych reżimów prawnych dla poszczególnych części umowy.

Brak wyboru prawa właściwego

Rozporządzenie przewiduje również zasady ustalania prawa właściwego w sytuacji, gdy nie dokonano jego wyboru, np.:

  • umowa sprzedaży towarów podlega prawu państwu, w którym sprzedawca ma miejsce zwykłego pobytu;
  • umowa o świadczenie usług podlega prawu państwa, w którym usługodawca ma miejsce zwykłego pobytu;
  • umowa, której przedmiotem jest np. własność nieruchomości lub prawo do korzystania z nieruchomości, podlega prawu państwa, w którym nieruchomość jest położona;
  • umowa franczyzy podlega prawu państwa, w którym franczyzobiorca ma miejsce zwykłego pobytu;
  • umowa dystrybucji podlega prawu państwa, w którym dystrybutor ma miejsce zwykłego pobytu.

Miejsce pobytu

Na potrzeby rozporządzenia za miejsce zwykłego pobytu spółek i innych podmiotów, uznaje się miejsce siedziby ich głównego organu zarządzającego.

Natomiast za miejsce zwykłego pobytu osoby fizycznej działającej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, uznaje się miejsce głównego przedsiębiorstwa.

Podstawa prawna: rozporządzenie UE nr 593/2008 (Rzym I).

Jeżeli masz pytanie do autora artykułu lub potrzebujesz porady prawnej w zakresie opisanych zagadnień, skontaktuj się.